Τέσσερεις αγωνιστικές, ουδεμία ανέπαφη εστία, εννέα γκολ παθητικό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Μια απλή ανάγνωση των αποτελεσμάτων της Ανόρθωσης στο τρέχον πρωτάθλημα αναδεικνύει μία από τις βασικές «πληγές» της.
Υπάρχει εξήγηση για το φαινόμενο; Υπάρχει. Στο δεύτερο μισό της περασμένης περιόδου η «Κυρία» βασίστηκε στην τριάδα των Μπέργκστρεμ, Φουρτάδο και Τόσιτς στο κέντρο της άμυνας, προκειμένου να πετύχει την (άνετη) παραμονή της.
Αυτοί οι τρεις στόπερ δεν έχουν βρεθεί ακόμη μαζί στον αγωνιστικό χώρο την τρέχουσα σεζόν, στην οποία ο σύλλογος της Αμμοχώστου έχει εμφανιστεί άπαξ με τετράδα στα μετόπισθεν και τρις με τριάδα που αλλάζει διαρκώς σύνθεση.
Συνεπώς, παρά την απουσία νεοφερμένων, η Ανόρθωση δεν έχει στο γήπεδο τη «δεμένη» βασική γραμμή στα μετόπισθέν της. Αυτή είναι η μία, αναντίλεκτη, όψη της πραγματικότητας.
Η άλλη όψη είναι τα υπερβολικά πολλά, υπερβολικά μεγάλα και υπερβολικά εύκολα λάθη, στα οποία υποπίπτει η οπισθοφυλακή. Το πρόσφατο ντέρμπι με τη Νέα Σαλαμίνα είναι ενδεικτικό και άκρως διδακτικό.
Στη φάση του 1-0 οι Φουρτάδο και Τόσιτς είναι προωθημένοι στη γραμμή του κέντρου, μολονότι η ταχύτητα δεν συγκαταλέγεται στις κύριες αρετές τους. Το ξεπέταγμα ανάμεσά τους (και το γκολ) του Ποβέδα εξέθεσε ανεπανόρθωτα τη συγκεκριμένη αδυναμία.
Στη φάση του 2-0 η διάταξη της άμυνας σε στημένη μπάλα (πλάγια επαναφορά) προσφέρεται για σεμινάριο λανθασμένης τοποθέτησης. Δύο στόπερ βγαίνουν αχρείαστα πάνω στο «δεκάρι» του αντιπάλου, ο επιθετικός περιοχής μένει αμαρκάριστος και «τρυπά» τον Κάρλστρεμ στην κλειστή γωνία του…
Η φάση του 3-0, τέλος, προκύπτει από λανθασμένο κοντρόλ του Αρτυματά σε μια μακρινή μπαλιά, το οποίο εξελίσσεται σε τετ α τετ με τον Κάρλστρεμ για τον Γκράντσιρ.
Συμπέρασμα; Όσο ισχύει ότι η «Κυρία» στερείται τη βασική στελέχωσή της στην άμυνα, τόσο ισχύει ότι με περισσότερη συγκέντρωση θα μπορούσε να είχε αποφύγει τα πλείστα από τα γκολ που έχει δεχθεί μέχρι στιγμής.
