Ήταν 24 Οκτωβρίου του 2021. Ο ΑΠΟΕΛ κατεβαίνει στο «Τσίρειο» για να αντιμετωπίσει τον σαφέστατα πιο φορμαρισμένο Άρη. Οι «γαλαζοκίτρινοι» μετρούν τέσσερις ήττες και έχουν κερδίσει μόνο την νεοφώτιστη ΠΑΕΕΚ και τον Εθνικό στο ΓΣΠ.
Με μπόλικο άγχος, με γκολ στο τέλος. Βρίσκονται σχεδόν στο χείλος του γκρεμού και με νέα αποτυχία είναι σαν να πέφτουν μέσα. Έχουν ανάγκη να πάρουν ένα μεγάλο αποτέλεσμα. Σε ένα ματς με αρκετούς, αλλά όχι πολλούς πιστούς φίλους τους, πρόταξαν νύχια και δόντια. Πήραν ένα μεγάλο διπλό.. Το σημαντικό γκολ έρχεται από στατική φάση. Μένουν ζωντανοί, πατούν φρένο στην άσχημη πορεία, νιώθουν ότι μπορεί θα γυρίσει ο τροχός. Μπορεί να μην ακολούθησε μία τρομερή αντεπίθεση, αλλά ο ΑΠΟΕΛ στήριξε πάνω σε αυτή τη νίκη το αήττητο σερί που θα ακολουθούσε και που σταδιακά θα τον έβαζε σε τροχιά διάκρισης. Εκ των υστέρων φαίνεται όντως πως ήταν ματς ορόσημο.
Στις 17 Απριλίου, ο ΑΠΟΕΛ ξαναπάει στην Λεμεσό για να αντιμετωπίσει τον Άρη. Άλλες συνθήκες. Μαζί του μία τεράστια μάζα κόσμου με ζωντάνια.. Μεγάλη ξανά η πίεση. Αυτή τη φορά δεν προτάσσει νύχια και δόντια για να μείνει όρθιος, αλλά για να πληγώσει τον αντίπαλο. Κάνει σπουδαίες φάσεις, βρίσκει τελικά λύση με στατική μπάλα (το γκολ του Μάγκλιτσα ήταν βασικά η σφραγίδα της νίκης). Παίρνει ένα τεράστιο διπλό, που τον βάζει με τα μπούνια (πρακτικά και απόλυτα ρεαλιστικά) δίπλα στην πολυθρόνα του υποψήφιου πρωταθλητή. Έχοντας την καλύτερη δυναμική.
Δύο διπλά με κάποιες ομοιότητες, αλλά με κυρίως με μπόλικες διαφορές. Σε άλλο timing, με άλλο στόχο. Το πρώτο ήταν διπλό επιβίωσης. Το 2ο είναι διπλό εκτόξευσης με κραυγή τίτλου.
