Το μυαλό της Ομόνοιας είναι στο κύπελλο, στο πρωτάθλημα οφείλει μόνο να δείχνει την απαραίτητη συνέπεια. Ο προγραμματισμός ξεκίνησε ήδη δειλά (σε ότι αφορά την δημοσιότητα). Ένα βασικό σημείο αναφοράς την τελευταία τριετία είναι το Κυπριακό στοιχείο. Θα είναι και στην επόμενη χρονιά. Υπό προϋποθέσεις η Ομόνοια μπορεί να έχει αξιοζήλευτο βάθος. Λέμε υπό προϋποθέσεις επειδή, η πορεία των πραγμάτων θα δείξει το πότε θα πάρει στροφές ο άτυχος Γιάννης Κούσουλος ή αν θα ξανανοίξει κάποιο κεφάλαιο στα περί πώλησης Λοϊζου (αυτή τη στιγμή είναι κλειστό).
Αν μιλήσουμε με το καλύτερο σενάριο, μία ομάδα που δικαιούται 15 ξένους και έχει και την δυνατότητα να διατηρήσει τον Παπουλή, αποκτά αμέσως τεράστιο βάθος. Γιατί πέρα από τον Κούσουλο και τον Λοϊζου, είναι καλυμμένη στο τέρμα (Παναγή, Κυριακίδης). Γιατί έχει δημιουργήσει ένα έτοιμο παίκτη (Παναγιώτου), βλέπει τον Ψάλτη να συνηθίζει το σαφέστατα μεγαλύτερο βάρος της φανέλας. Γιατί ο Χαραλάμπους πήγε από τον προθάλαμο του συνολικού κορμού στον θάλαμο. Γιατί ο Ζαχαρίου μπορεί μέσα από τον τρόπο που αγωνίζεται ο Λένον να βγάλει καλύτερα τα προσόντα το. Και γιατί ο Κακουλλής και ωριμάζει και σαφέστατα μπορεί να λειτουργήσει επίσης καλύτερα σε μία ομάδα που δίνει έμφαση στην ταχύτητα και την κίνηση. Χωρίς να μπορούμε να υπολογίσουμε (αυτό θα το κάνει ο Λένον), ποιος οι ποιοι από τους άλλους νεαρούς μπορεί να παίξει σημαίνοντα ρόλο.
Φυσικά, είναι πολύ σημαντικό να καθοριστεί και το στάτους των Κυπρίων παικτών. Μία από τις λανθασμένες εκτιμήσεις της τρέχουσας χρονιάς, ήταν η υπερβολική σιγουριά και κατανομή ευθύνης στα πόδια τους. Μπόλικο ταλέντο, που με λίγη καλύτερη διαχείριση και υπομονή θα έβγαζε περισσότερα. Ο Λένον καλείται να βρει ισορροπία, όταν θα επιλέξει τους αλλοδαπούς του σε κάθε θέση. Από την μία να μην «φορτώνει» τους ντόπιους με βάρος που θα δυσκολευτούν να σηκώσουν, από την άλλη να τους έχεις ανοικτό διάδρομο ευκαιριών. Είναι δύσκολο, αλλά εφικτό.
